هيچ مسألهء مهمى و ناراحتى و مبارزه با شجاعى و فتح قلعهاى براى پيامبر صلى اللَّه عليه و آله پيش نيامد مگر آنكه على عليه السّلام را بخاطر اطمينانى كه به او داشت و فضيلتى كه از او مىدانست پيش مىفرستاد . ( همچنين اصحاب شكى نداشتند در اينكه ) على عليه السّلام عالمترين آنان به كتاب خدا و سنت پيامبرش است و نزد پيامبر صلى اللَّه عليه و آله از همه محبوبتر است ، و اينكه او وصىّ پيامبر صلى اللَّه عليه و آله است . و اينكه او در هر روز و شبى با پيامبر صلى اللَّه عليه و آله ورود و خلوتى داشت كه هر گاه سؤال مىكرد حضرت جواب عطا مىفرمود و هر گاه سكوت مىكرد حضرت ابتداء سخن مىگفت « 26 » . ( و شكى نداشتند كه ) على عليه السّلام بعد از پيامبر صلى اللَّه عليه و آله در علم و فقه به احدى نياز پيدا نكرد . همهء آنان به او احتياج داشتند ، ولى او به احدى احتياج نداشت . او سوابق و مناقب و مطالبى از قرآن كه خدا در بارهء او نازل كرده بود داشت كه براى احدى از آنان نبود . و از همهء آنان در بخشش دست و سخاوت نفس و شجاعت در جنگ « 27 » بالاتر بود . هيچ خصلتى از خصال خير نبود كه برايش نظير و شبيه و همتايى در آن باشد همچنان كه در زهد در دنيا و اجتهادش چنين بود « 28 » . از جملهء آنچه خداوند او را مخصوص آن كرده اينكه اوائل زندگى خود را براى مردم مطرح كرد و معلوم شد احدى از مردم در هيچ خيرى بر او سبقت نگرفته ، و پيامبر صلى اللَّه عليه و آله هرگز احدى را بر او امير قرار نداده و هرگز احدى در نماز بر او مقدّم نشده است « 29 » . جريان نماز ابو بكر ( 1 ) ابان مىگويد : گفتم : اى ابو سعيد ، آيا پيامبر صلى اللَّه عليه و آله به ابو بكر دستور نداد تا براى مردم نماز جماعت بخواند ؟

--> ( 26 ) « ب » و هر گاه سكوت مىكرد بر آن حضرت املا مىفرمود . ( 27 ) - « ب » : شجاعت قلب . ( 28 ) « ب » : . . . . همتايى در دنيا و نه در جهاد و نه در پرهيزكارى و نه قوت در امر خداوند نداشت . از جملهء آنچه خداوند او را به آن اختصاص داده اينكه در فضيلت بر مؤمنان اوّل همراه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله فضيلت داشت . ( يعنى : در بين مسلمانان اوّليه بر ديگران ترجيح داشت ، و نسبتش به آنان همچون پيامبر صلى اللَّه عليه و آله بود . ( 29 ) « ب » : هرگز اميرى را بر او فرمانده قرار نداده و امام جماعتى را در نماز امام بر او قرار نداده است .